chyba każdy wie o do chodzi

Wilno to wielkie miasto, liczące 600 tysięcy mieszkańców. Jest miastem rozwijającym się, prężnym, a jego centrum stanowi śliczna starówka, należąca do najrozleglejszych w Europie. W Wilnie możemy obejrzeć kilka pięknych barokowych kościołów, magnackie rezydencje i mieszczańskie kamieniczki, które świadczą o świetności miasta w przeszłości. Każdy Polak powinien odwiedzić Wilno, bowiem świadczy ono o wspólnej przeszłości Polski i Litwy. Wciąż można tu zaobserwować podobieństwa. Ba, będąc w mieście możemy nawet uczestniczyć w mszy prowadzonej po polsku. Wilno jest wspaniałym obiektem turystycznym dla zwiedzających, ale może zająć dużo czasu, jeśli chce się je dobrze poznać. W mieście znajduje się kaplica Matki Boskiej Ostrobramskiej ze słynnym obrazem, zawieszonym wprost na murze. Obraz, noszący wyraźne cechy malarstwa ziem wschodnich Rzeczpospolitej lat 1550-1650, przedstawia Madonnę bez Dzieciątka, z głową pochyloną nieco w prawo i rękami złożonymi na piersiach do modlitwy. Sama mieszcząca się wewnątrz bramy u góry kaplica jest malutka, sklepiona trzema łukami i oświetlona przez trzy duże przeszklone okna opatrzone żelazną balustradą. Liczbę wystawionych tu srebrnych wotów, złożonych przez wiernych w podzięce za otrzymane łaski, szacuje się w przybliżeniu na 8000. Na prawym filarze srebrna plakietka z napisem: “Dzięki ci Matko za Wilno”, dar marszałka Piłsudskiego. Od zewnątrz, na tympanonie znak Opatrzności Bożej, nad nim niewielka sygnaturka zwieńczona krzyżem, niżej napis łaciński: Mater Misericordiae, sub Tuum Praesidium confugimus, zamieniony w 1864 r. i powtórnie po II wojnie światowej z polskiego “Matko Miłosierdzia, pod Twoją Obronę uciekamy się”. wartym obejrzenia jest także Litewskie Muzeum Narodowe, które powstało z Muzeum Historyczno-Etnograficznego, założonego w 1856 r. na bazie prywatnych zbiorów hrabiego Eustachego Tyszkiewicza. Dziś jest to najstarsza funkcjonująca placówka muzealna na Litwie. Wewnątrz znajdują się bogate ekspozycje archeologiczne, etnograficzne i historyczne: od królewskich i magnackich portretów poprzez starą broń i sprzęty liturgiczne po zabytkowe przedmioty z rezydencji Radziwiłłów i Tyszkiewiczów. Uwagę turystów z Polski zwraca portret Stanisława Augusta Poniatowskiego oraz wykładany marmurem stolik, na którym ostatni król Rzeczpospolitej podpisał w Grodnie akt abdykacji po trzecim rozbiorze. Dla tych, którzy namiętnie podążają śladami historii, jest to prawdziwy rarytas. Już dziś możesz go obejrzeć, wystarczy zamówić tanie bilety lotnicze. Ciekawym obiektem jest także Katedra św. Stanisława. Jest ona pierwszą katedrą, ufundowaną przez Jagiełłę, którą zbudowano zaraz po chrzcie Litwy w 1387 r. 30 lat później katedrę strawił ogień, ale odbudowano ją w stylu gotyckim przez wielkiego księcia Witolda. Wiele razy ją przebudowywano, aż w końcu na początku XIX wieku stanęła na stałe, jako klasycystyczna budowla Wewnątrz wzrok przyciąga tympanon z rzeźbą Ofiara Noego po wyjściu z Arki, dłuta rzymskiego rzeźbiarza Tomasza Righiego. W narożnikach katedry stoją przybudówki kaplic i zakrystii. Po obu stronach bazyliki kryte galerie ze stojącymi w niszach gipsowymi posągami dłuta profesora K. Jelskiego: od strony miasta przedstawiają królów z dynastii Jagiellonów, od Wilii zaś jezuickich świętych. Warto zwrócić uwagę na kaplicę Królewską, w której odbył się w 1547 r. potajemny ślub Zygmunta Augusta z Barbarą Radziwiłłówną. Bezwzględnie najpiękniejsza jest jednak kaplica św. Kazimierza. autorstwa włoskiego architekta Konstantyna Tencallego, znajdująca się na prawo od głównego ołtarza. Obok katedry wznosi się kremowobiała, odosobniona, blisko 60-metrowa dzwonnica (Arkikatedros varpine). Legenda mówi, że jej dolne piętra należały niegdyś do wieży pogańskiego kapłana Kriwe-Kriwejte, w rzeczywistości są to prawdopodobnie resztki dawnej baszty zamkowej. Zwiedzający powinni także obejrzeć Barbakan. Zbudowany około 1640 r. obok muru obronnego, został zburzony podczas wojny w latach 1654 – 1667. W końcu XVIII w. teren ten zamieniono na miejskie śmietnisko. Od 1966 r. były prowadzone prace renowacyjne barbakanu. Obecnie jest to muzeum, które jest filią Muzeum Narodowego Litwy. Jeśli chcesz się przespacerować jego blankami, wystarczy, że skorzystasz z ofert tanich linii lotniczych. Konieczne jest też odwiedzenie Cerkwi św. Ducha i klasztoru prawosławnego. Budowano ją między XVI – XIX wiekiem. Cerkiew zawdzięcza wnętrze barokowe oraz rokokowy ikonostas. W 1826 r. w krypcie pod ikonostasem zostały złożone zwłoki kanonizowanych prawosławnych męczenników wileńskich św. Jana, Antoniego, Eustachego (obecnie są umieszczone przed ikonostasem). W drukarni, która należała do klasztoru, w 1619 r. została wydrukowana pierwsza starosłowiańska gramatyka Smortyckiego. Wilno jest ślicznym dowodem wspólnej historii Polski i Litwy. Jest to zadbane, powiewające mimo bagażu przeszłości nowoczesnością miasto. Możne bardzo przyjemnie spędzić w nim czas, a przy okazji dowiedzieć się co nieco o naszej narodowej przeszłości.

This entry was posted on Thursday, February 14th, 2008 at 13:19 and is filed under Sport i Turystyka. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.