chyba każdy wie o do chodzi

Tanie linie lotnicze przechodzą obecnie kryzys. Problemy gospodarcze na świecie odbiły się również na rynku tanich lotów. Coraz droższe paliwo spowodowało spore podwyższenie kosztów operacyjnych wszystkich przewoźników, także tych tanich jak Ryanair, Easyjet czy Wizzair. Zgodnie z zapowiedziami szykują się bankructwa przewoźników. Pierwsze tanie linie lotnicze, które nie wytrzymały kryzysu to Sterling.dk. Duński przewoźnik był powiązany z kapitałem islandzkim co przysporzyło mu dodatkowych kłopotów. Niewykluczone, że podobny los spotka tanie linie lotnicze Sky Europe, który notują coraz większe straty. Na szczęście w porę wycofano przeloty regularne oferowane przez tanie linie lotnicze Centralwings. Oferując tanie bilety lotnicze do Londynu na poziomie 400 pln, bardzo trudno konkurować z gigantem takim jak Ryanair. Jednakże tak poważny gracz na europejskim niebie jakim jest Ryan air zanotował niższe zyski w porównaniu z rokiem ubiegłym aż o 47%. Aczkolwiek zarówno w przypadku Easyjet jak i Ryanair wzrosła liczba pasażerów. Bardzo ważne jest by obecnie zredukować zbędne koszta lub ewentualnie podnieść ceny biletów. By jednak być konkurencyjnym tanie linie lotnicze starają się nie podwyższać cen samych biletów. Zwiększają jednak opłaty za usługi dodatkowe, takie jak bagaż główny, odprawa na lotnisku, opłata za nadbagaż. Podwyższanie tych opłat i wprowadzanie nowych ma za zadanie „obejście” nowej ustawy, którą ogłosiła Unia Europejska o obowiązkowi podawania pełnej kwoty, którą poniesie pasażer rezerwujący bilety lotnicze. Komisja europejska niestety nie poradziła sobie z tym problemem, ponieważ tanie linie lotnicze wprowadziły opłaty opcjonalne, więc nie mają obowiązku podawania ich zaraz na początku dokonywania

rezerwacji biletów lotniczych. W związku z tym, w dalszym ciągu tanie linie lotnicze Ryanair będą mogły sprzedawać bilety lotnicze za 1 pln. Jedna złotówka to realna kwota zakupu biletu, niestety bez kilku znaczących udogodnień, które są opcjonalne więc dodatkowo płatne.

Aerfort Bhaile Átha Cliath, czyli Port Lotniczy w Dublinie (ang.: Dublin Airport, kod IATA: DUB, kod ICAO: EIDW) to największy w Irlandii międzynarodowy port lotniczy, wyposażony w trzy pasy startowe – dwa asfaltobetonowe (o długości około 2000 metrów) i jeden betonowy (o długości ponad 2,5 tysiąca metrów). Lotnisko położone jest w odległości około 10 kilometrów od centrum stolicy Irlandii - Dublina (irl. Baile Átha Cliath), jednego z najczęściej odwiedzanego miasta Zielonej Wyspy, a zarazem głównego ośrodka kulturalnego, administracyjnego i przemysłowego kraju.

Historia lotniska rozpoczyna się wraz z historią krajowych linii lotniczych Aer Lingus, które rozpoczęły swoją działalność w roku 1936. Początkowo miały one operować z lotniczego obszaru wojskowego Casement Aerodrome, w Baldonnel (na południa od Dublina), jednakże szybko podjęto decyzję o znalezieniu nowego miejsca na ściśle cywilne lotnisko. W roku 1937 w Collinstown powstały pierwsze pasy startowe, budynki operacyjne, podciągnięto elektrykę i utworzone parkingi samochodowe oraz specjalne drogi dojazdowe. Lot inaugurujący nowy teren odbył się 19 stycznia 1940 do Liverpoolu.

W tym samym roku rozpoczęta została budowa terminalu pasażerskiego, którego projekt wykonał architekt Desmond Fitzgerald, nota bene brat słynnego polityka Garreta FitzGeralda. Budynek terminala otrzymał prestiżową nagrodę „Triennial Gold Medal of the Royal Hibernian Institute of Architects” i do dziś jest utrzymywany na liście najciekawszych budynków świata.

Jednym z najważniejszych momentów dla historii lotniska było podpisanie dwustronnego porozumienia pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Republiką Irlandii, w sprawie lotów transatlantyckich. Do roku 1993 loty takie miały obowiązek przystanku w porcie w Shannon, na zachodnim wybrzeżu Irlandii. W ramach ochrony interesów całego obszaru Shannon, a zwłaszcza strefy powietrznej (która stała się nad wyraz zatłoczona, a terenom groziło nadmierne zanieczyszczenie), zezwolono na ciągłe loty długodystansowe do Dublina, bez konieczności śród-przystanków. W 2004 roku stowarzyszenie Aer Rianta (Powietrzne Drogi) zmieniło nazwę na Dublin Airport Authority. Dziś kontroluje powietrzny ruch Dublina odzielnie od rozwijających się podobnych stowarzyszeń w Shannon i Cork.

Gwałtowny rozwój tak ekonomiczny samej Irlandii, jak i ekonomiczno-społeczny całego świata spowodował, iż przeloty do co większych miast w różnych częściach Europy i nie tylko stały się niebywale rozpowszechnione. Popularnymi stały się nie tylko podróże turystyczne (Irlandia w ostatnich latach stała się porównywalnie atrakcyjnym turystycznie krajem, co Włochy czy Niemcy, migracje zarobkowe, ale nawet świąteczne wypady weekendowe na zakupy (wzmożony ruch na trasie Dublin – Nowy York w grudniu i w okolicach Sylwestra).

Z lotniska korzystają oczywiście dwie największe linie irlandzkie – Aer Lingus i Rayanair. Ponadto dzięki bogatemu wyborowi przewoźników z całego świata dostać możemy się w niemal każdy jego zakątek. Zatrzymują się tu zatem samoloty z flagami kanadyjskimi, francuskimi, włoskimi, austriackimi, amerykańskimi,czeskimi, niemieckimi, skandynawskimi, hiszpańskimi, portugalskimi czy tureckimi i wieloma innymi. Jednym z najruchliwszych torów, o największym wyborze rejsów jest trasa pomiędzy Dublinem a Polską – z Centralwings dolecimy do Gdańska, Katowic, Krakowa, Łodzi, Wrocławia, Szczecina, a z LOTem – do Warszawy.

Port lotniczy (kod IATA: EDI – ICAO: EGPH) w stolicy Szkocji – Edynburgu – należy oraz jest częściowo administrowany przez British Airports Authority (BAA), który trzyma także pieczę nad sześcioma innymi portami położonymi na Wyspie Brytyjskiej: Aberdeen Airport i Glasgow International Airport (również Szkocja), London Gatwick Airport, London Heathrow Airport, London Stansted Airport oraz Southampton Airport. Zasięg BAA sięga także poza Europę (min. do Australii). Port w Edynburgu znajduje się w odległości 13 kilometrów od centrum miasta, przy autostradzie M8.

Historia lotniska teoretycznie sięga aż roku 1915, kiedy powstało tu niewielkie lądowisko Turnhouse Aerodrome, służące podczas I Wojny Światowej 603 Szwadronowi, obsługującemu niewielkie bombowce. W 1918 roku teren przeszedł pod zarząd Ministerstwa Obrony, natomiast po II Wojnie Światowej schronienie znalazły tu brytyjskie jednomiejscowe myśliwce Supermarine Spitfire.

Dopiero pod koniec lat 40′ teren wydostał się spod zarządu militarnego i rozpoczęto stąd pierwsze rejsy linii cywilnych. W 1947 roku British European Airways otworzyło trasę pomiędzy Edynburgiem a Londynem, a w pięć lat później poszerzono, wydłużono i utwardzono pas startowy, aby mógł bezpiecznie służyć coraz nowocześniejszym maszynom. W roku 1956 powstał terminal pasażerski, nad którym opiekę przejęło po czterech latach nowo powstałe Ministerstwo Lotnictwa.

Gwałtowny i znaczący rozwój zanotowano od lat 70′, kiedy to zarząd lotniskiem przejęło British Airports Authority, budując drugi terminal oraz nowy pas startowy. Podczas gdy nowy budynek pasażerski powstał już według zmodernizowanych norm i został przystosowany do wzrastającego ruchu na lotnisku, stary budynek terminalu a także hangarów przemianowano na tereny transportowe oraz magazyny.

Aż do roku 1980 jedynymi punktami międzynarodowymi, do których kierowane były rejsy z Edynburga, był Amsterdam w Holandii oraz Dublin w Irlandii. Gwałtowny rozwój gospodarczy i kulturowy lat 80 ‘i 90′ spowodował zainteresowanie także Szkocją – port szybko zyskał nowych klientów w postaci linii Francuskich i Niemieckich.

Lotnisko położone jest w łatwym dostępie autostrad M9 i M90, a także niedaleko trakcji kolejowej Edynburg – Glasgow. Od kilku lat rozbudowywane i rozważane są plany lepszego połączenia lotniska tak z samą stolicą, jak i z innymi miastami i drogami szybkiego ruchu. Planowana jest droga dla dojazdowych autobusów expresowych, także specjalna linia dla kolejki lotniczej.

Lotnisko w Edynburgu obsługują linie zarówno z Wyspy (Irlandia – Ryanair, Aer Lingus, Szkocja – Flybe, Anglia – British Airways, easyJet), jak i z kontynentu europejskiego (min.: Niemcy – Germanwings, Lufthansa, Francja – Air France, Norwegia – Norwegian, Półwysep Skandynawski - Scandinavian Airlines System, Hiszpania – Iberworl). Stacjonują tu zatem linie krajowe jak i tanie linie lotnicze. Spośród linii transportowych w Edynburgu lądują: Atlantic Airlines, DHL, Jet2.com, Titan Airways oraz UPS.

Międzynarodowy Port Lotniczy Katowice w Pyrzowicach (ang.: Katowice International Airport, kod IATA: KTW, kod ICAO: EPKT) znajduje się niedaleko miejscowości Pyrzowice, w odległości około 30 kilometrów od jednego z najważniejszych miast Górnego Śląska – Katowic. Lotnisko stanowi centralny punkt Górnośląskiego Związku Metropolitalnego, który obejmuje miasta na prawach powiatu, leżące na obszarze konurbacji górnośląsko-zagłębiowskiej.

W czasie II Wojny Światowej istniało tu niemieckie lotnisko zapasowe, a jego powstanie jest o tyle ciekawe, iż stworzono je na niegdysiejszych terenach bagnistych, których osuszanie i utwardzanie przysporzyło sporo pracy. Spośród powstałych wówczas trzech druga startowych, ostatnia o kierunku wschodnio-zachodnim i długości wówczas 1449 metrów, została przystosowana do dzisiejszych celów. Po opuszczeniu terenu przez Niemców, lotnisko zostało zajęte przez siły radzieckie w styczniu 1945 roku, a następnie przez wojsko polskie, w celu użytkowania go jako lotnisko zapasowe. Aż do roku 2000 funkcjonowało tu równocześnie lotnisko wojskowe i cywilne, ale z początkiem nowego wieku teren przeszedł całkowicie pod zarząd cywilny.

Port Lotniczy w Katowicach jest najwyżej położonym punktem lotniczym w Polsce, co stwarza dobre warunki i mniejszą ilość dni niedogodnych do lądowania (stąd często przy złych warunkach atmosferycznych na przykład w Warszawie, samoloty kierowane są właśnie do Katowic). Ponadto port szczyci się sporą ilością ściągających tu tanich linii lotniczych, jak i przewoźników i usług czarterowych. Port posiada dwa terminale pasażerskie oraz jeden handlowy. Terminal B oddany został do użytku w lipcu 2007 roku, posiada także największy taras widokowy spośród wszystkich polskich lotnisk. Od marca 2008 terminale będą podzielone w swoich funkcjach ze względu na przynależność do strefy w Usnii Europejskiej. I tak Terminal A obsługiwać będzie wszelkie przyloty i odloty z i do stref poza Schengen, podczas gdy Terminal B przeznaczony będzie dla lotów wewnątrz strefy Schengen. Obok terminali do przewozów pasażerskich znajduje się także terminal cargo (handlowy), z którego składów korzystają min. DHL (z centrum logistycznym w Bonn, Niemcy), Izba Celna w Katowicach, TNT Express i UPS (skrót od United Parcel Service, Stany Zjednoczone).

Na lotnisko można dojechać prywatnym samochodem, obierając drogę expresową S86 i podążając za niebieskimi tablicami kierującymi do portu, lub skorzystać z komunikacji miejskiej. Z Dworca Głównego w Katowicach o każdej pełnej godzinie odjeżdża autobus dowożący pod samo lotnisko, który zatrzymuje się także przy Hotelu Qubus, Hotelu Novotel oraz w Sosnowcu. Planowane jest także połączenie kolejowe, zbliżone do szynobusu krakowskiego.

W obrębie lotniska nietrudno wypożyczyć samochód (firmy min. Budget, Armada, Car Polonia), zjeść smaczny posiłek (Restauracja „Stara Chata” prowadzona przez Pol-Trans Catering, bary szybkiej obsługi), odprężyć się przy kawie (kawiarnie: Voyage i Cafe Bistro) lub dokonać potrzebnych zakupów. Lotnisko wydaje także własną gazetkę, której nazwę najprawdopodobniej przejmie cały port - Silesia Airport. Swoje punkty mają tu także banki PKO i BPH, a także kantory wymiany walut i poczta.

Z portu korzystają następujące linie lotnicze: Centralwings, Germanwings, JetAir, Lufthanasa, Ryanair, WizzAir oraz Polskie Linie Lotnicze LOT. Loty czarterowe odbywają się z i do takich państw, jak Bułgaria (Burgas, Warna), Czarnogóra (Podgorica), Egipt (Hurghada, Szarm el-Szejk), Grecja (Chania, Iraklion, Rodos, Saloniki, Zakinthos), Hiszpania (Costa Brava, Teneryfa, Málaga, Palma de Mallorca), Islandia (Egilsstaðir), Izrael (Tel Awiw), Maroko (Agadir), Tunezja (Dżerba, Monastir, Tunis), Turcja (Antalya, Bodrum, Dalaman), Ukraina (Symferopol).